Verschillende foto’s, verschillende verhalen

Casualty of war. Woman blinded as a child during World War 2, Edith van der Meulen, (Netherlands, 1931) From the series The Eyes of War.  Europe west, old people, aged, WWII, World War II, World War 2, army, military, portrait, elderly, senior, face, faces, retired, pensioner, eyes, blind, blinded, warblind, warblinded, victim, war, warvictim, war victim, wounded, war wounded, warwounded, health, Germany eye, blindness, second World War, casualty, battle, fight, fighting, woman, child, children, violence, war-blinded, war-blind,  Oorlogsslachtoffer. Vrouw als kind blind geworden tijdens de Tweede Wereldoorlog, Edith van der Meulen, (Nederland, 1931) Uit de serie: De Ogen van de Oorlog. Europa west, oorlogsveteraan, oorlog, bejaard, geallieerden, portret, slachtoffer, oorlogsslachtoffer, blind, oorlogsblind, blinde, gewond, gezondheid, oog, ogen, oud, bejaarde, senioren, bejaarden, blindheid, tweede wereldoorlog, WOII, WO2, WO-2, WO-II, Duitsland, vechten, gevecht, kind, kinderen, geweld, vrouw,  Alter, Zweiter Weltkrieg, Veteranen, Krieg, Kriegsveteran, blind, Blinder, Kriegsopfer, Opfer, Auge, Augen, Gesundheit, Blindheit, Blinde, Deutschland, Europa, Kampf, Kaempfen, Kind, Kinder, Gewalt, Frau, Kriegsblind, Kriegsblinder, Kriegsblinden, Photo: Martin RoemersWat de initiatiefnemers vooral is opgevallen, is hoe verschillende oud-gevangenen het verblijf in het kamp hebben ervaren. Uiteraard was het voor iedereen een harde tijd van ontbering, daar valt niet over te twijfelen. Er zijn heel wat overeenkomsten in de getuigenissen, maar de manier waarop de verschillende overlevenden dit verblijf hebben ervaren en hoe zij daar mee omgegaan zijn, is echter voor velen onder hen helemaal anders. Wat alle geïnterviewden echter gemeen hebben is dat de impact van het kampleven hun verdere leven heeft bepaald.

De meeste van de oud-gevangen hebben aan hun verblijf in het kamp trauma’s en angsten overgehouden, wat uiteraard niet meer dan normaal is. Al bijna zeventig jaar lang vullen hun nachten zich met de nachtmerries van die tijd. Zo getuigt een vrouw dat zij zelfs jaren na de bevrijding uit het kamp psychiatrische hulp moest zoeken om te kunnen omgaan met haar ervaringen en haar leven verder te kunnen zetten.

Voor velen onder hen was het enkel traumatisch, terwijl anderen toch ook een lichtpuntje zien. Zo vertelt een van de overlevenden dat hij er geleerd heeft om niet egoïstisch te zijn, maar te delen met anderen. Hierdoor ontstonden er in Kamp Vught vaak hechte vriendschappen die de kracht gaven om proberen te overleven. Vele van deze vriendschappen gingen ook door tot na de bevrijding van het kamp. Door gemeenschappelijke ervaringen en door te beseffen hoe zij samen deze gruwelijke periode hebben doorgemaakt, begrepen zij elkaars problemen om weer te aarden in de naoorlogse maatschappij. Veel werd er niet over de tijd in het kamp gepraat, dit was voor sommigen te erg om onder woorden te brengen, maar er was wel een verbondenheid voor het leven.

Veel oud-gevangenen verklaren dat zij door hun geloof de kracht gevonden hebben om dit alles te overleven. Anderen gingen net twijfelen aan hun geloof, door hetgeen ze meegemaakt hadden.

Ogen van de Oorlog geeft vooral wijze levenslessen mee: de kracht om te overleven, levensmoed, het omgaan met moeilijkheden en hernieuwde hoop voor de toekomst.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *